We spreken met Magdalena, bewoonster van een portiekflat aan de Wilgenlaan. Maar, waarschuwt ze meteen aan het begin van het interview: “Dit artikel gaat niet om mij. Het gaat om ons samen, over alle bewoners hier in deze portiek. En eigenlijk over alle bewoners van Nijestee.” Verderop vertelt ze hoe ze dit ziet.
De jaren-60 portiek was kil: witte tegels, witte muren. “Terwijl thuiskomen juist het gevoel geeft van warmte”, zegt Magdalena. Ze broedde op het idee om zelf de verfroller te pakken en de muren warme, natuurlijke kleuren te geven. Toen kwam dat Valentijnskaartje van Nijestee, met de vraag: ‘Heb je een hartenwens voor je buur of je buurt?’ Magdalena zag een kans en stuurde haar idee in: al die hoge muren beschilderen met vrolijke pastelkleuren.
Het idee werd uitgekozen! Nijestee kwam met de kunstenaar Rachel van Balen. Samen met haar en de buren is nagedacht over een ontwerp. Iedereen heeft zijn/haar inbreng gehad. Uiteindelijk werd dit het: de portiek beschilderd als de natuur. Om precies te zijn: van moeder aarde in de kelder tot de blauwe hemel op de bovenste verdieping. Magdalena: “We zijn daar goed uitgekomen. We hebben leuk contact met de buren. Alle leeftijden zitten hier wel, behalve kinderen. Er is interesse in elkaar, we houden elkaar in de gaten – op een goede manier dan. We zijn gewoon aardig voor elkaar, we zijn er voor elkaar.” Ze brengt het in de praktijk als de interviewer vertrekt: ze plakt even een lampionnetje terug dat bij de jarige buurvrouw van de deur was gevallen.
“Als je je wijk goed kent, voelt die als je thuis.”
Toen ze hier ruim tien jaar geleden kwam wonen, kwamen buurtgenoten kennismaken. Ze kreeg een boek over Paddepoel. Magdalena: “Ik dacht: wat mooi, dan krijg je binding met de wijk. Dan voelt niet alleen je huis, maar ook de wijk al als je thuis!” Ze deelt haar kijk op de wijk: “Volgens mij is de laatste jaren Paddepoel en de mensen die er wonen meer één geheel geworden. Met een wijkraad, een wijkkrant, een ontmoetingsplek in het winkelcentrum. Er is meer betrokkenheid tussen bewoners, de winkeliers en scholen enzo.”
Een portiek voor zes woningen is nu kleurrijk beschilderd in een natuurthema. Voor Magdalena rijkt dit verder dan deze ene portiek. “Dit geven wij als zes huizenbewoners door. Via dit verhaal, maar ook in ons dagelijks leven, door er iedere dag weer blij van te zijn en dit uit te stralen. Dit is een gunst voor alle bewoners. Ons portiekje is onlosmakelijk verbonden met de rest van de wereld. Dus het heeft effect op iedereen!”
De interviewer vroeg wat ze bewoners van Nijestee mee wil geven. Als antwoord kwam er een warme stortvloed van woorden. Magdalena: “Zit je ergens mee? Vraag Nijestee. Of je buren. Of wie of welke instantie dan ook. Je hoeft niet alleen te zijn; wees open, ga naar buiten. Het loont om dat te doen. Open je ogen, kijk rond, luister naar wat er om je heen gebeurt, sta open voor andere culturen. Die oorlogen en ruzies tegenwoordig, die zijn niet de jouwe. Daar hebben jij en je buren niks mee te maken, dat maak je zelf wel uit. Kijk je buur in de ogen en dan zie je dat hij of zij ook een mens is. Ook al denk je anders, je woont er samen mee in een portiek, in een straat, in een stad. Je maakt samen wat van het leven. Zoals mijn opa altijd zei: ‘de mens is een kuddedier.’ Alleen samen kun je leven.”
